PowerColor کارت Radeon RX 5700 XT را با خنک کننده مایع عرضه می کند

PowerColor و EK برای عرضه ی Radeon RX 5700 XT مجهز به بلوک خنک کننده ی مایع همکاری می کنند که بازده بیشتر و دمای کمتر ثمره ی این همکاری خواهد بود.

بی تردید AMD بزرگ ترین برنده ی رقابت شرکت های تولیدکننده ی سیستم خنک کننده ی کارت های گرافیک خانواده Navi است. شرکت هایی چون  MSI  ، ASUS  ، ASRock ،XFX ، SAPPHIRE  و به ویژه Powercolor  نمونه هایی از بهترین خنک کننده های سفارشی شده را تولید می کنند و خبر همکاری Powercolor و EK برگ برنده ی دیگری در بازار رنگارنگ کارت های گرافیک برای AMD خواهد بود. Powercolor تصاویری از کارت گرافیک Radeon RX 5700 XT  با خنک کننده مایع موسوم به  Liquid Devil را  منتشر کرده که احتمالا بهترین نمونه از کارت گرافیک خانواده ی  Navi است.
با کمی ویرایش تصویر می توان به راحتی نماد تولیدکننده ی بلوک مایع حرفه ای EK را روی قسمت پایین این کارت دید که همکاری دو شرکت را تأیید می کند. این بلوک به سیستم های متداول آبی متصل خواهد شد که میزان کارایی را افزایش و دمای کارت را کاهش می دهد؛ اما نمیتوان انتظار داشت که این افزایش بازده ۱۰ تا ۱۵ درصد باشد؛ زیرا مایع استفاده شده در آن آب است.
این بلوک به صورت اختصاصی برای Powercolor طراحی و علامتی مشابه اهریمن یخی دارد. همچنین احتمالا از سیستم رنگ RGB معمول با حالت پیش فرض قرمزرنگ بهره خواهد برد و انتظار می رود افزایش سرعت ۱ تا ۲ درصدی را نصیب خریداران کند. نمی توان اطلاعات بیشتری از تصویر منتشرشده به دست آورد و تاریخ انتشار این محصول نیز مشخص نشده است.

تکنولوژی WiFi 6

 

تکنولوژی WiFi 6

wifi6

تکنولوژی WiFi 6 یا سرعت شبکه بی سیم تلفن همراه

قشر مورد استفاده: شبکه های اداری ، IoT

اولین تاریخ معرفی محصول در سال ۲۰۱۹ و  پذیرش گسترده در سال ۲۰۲۰

 

تکنولوژی WiFi 6

Wi-Fi 6 که به آن ۸۰۲٫۱۱ax نیز گفته می شود .

نوعی ارتقاء پروتکل Wi-Fi با بالاترین سرعت فعلی در استفاده گسترده ، ۸۰۲٫۱۱ac است .

Wi-Fi6 بهبود چشمگیر در بهره وری در کلیه باندهای Wi-Fi موجود از جمله فرکانس های قدیمی تر ۲٫۴ گیگاهرتز دارد .

همچنین Wi-Fi 6 احتمالاً در سال ۲۰۱۹ یا ۲۰۲۰ طیف جدیدی را در باند ۶GHz بدست خواهد آورد و سرعت آن را بیشتر می کند.زمینه شبکه به سرعت در حال تغییر است.

در سال جاری ، چندین فن آوری در حال ظهور اساساً بر نحوه ارتباط کسب و کار و کارمندانشان تأثیر خواهند گذاشت .

خبر خوب این است که هر فن آوری همچنین فرصتی محکم برای بهبود برخی از جنبه های عملکرد یک شرکت – از بهره وری شبکه تا مدل های تجاری است .

بزرگترین پیشرفتی که با Wi-Fi 6 به وجود می آید این است که تراکم دستگاه هایی که می توانند در یک فضای واحد وجود داشته باشند را افزایش می دهد و در صورت وجود بیش از یک سرعت ، سرعت همه دستگاه ها را بیشتر می کند .

استاندارد جدید شبکه موبایل

استاندارد جدید همچنین با پشتیبانی از برنامه ریزی بسته های تعیین کننده (یعنی تصادفی نیست) عملکرد را بهبود می بخشد ، و همچنین با افزایش کارایی استفاده از هر باند مشخص ، باعث بهبود چشمگیر در مصرف برق توسط دستگاه های تلفن همراه می شود .

وای-فای ۶ در نهایت تجربه تقریباً برای همه کاربران بی سیم :

از کارمندان دفاتر ، که متوجه خواهند شد دستگاه های آنها با اطمینان بیشتر و سریعتر در دفاتر شلوغ ارتباط برقرار می کنند ، به افرادی که از صورت فلکی دستگاه های IoT پشتیبانی می کنند ، بهبود می یابند ، که می توانند بفهمند می توانند بسته بیشتری داشته باشند .

دستگاه های کم مصرف به فضایی با نقاط دسترسی کمتر.

ماهیت قابل اطمینان و تعیین کننده Wi-Fi 6 ، همراه با سرعت آن ، به این معنی است که باید برای کاربردهای ایمنی زندگی از جمله مواردی مانند دستگاههای جراحی از راه دور قابل استفاده باشد .

منبع: cisco

 

 

 

Wi-Fi 6

The Win: Wireless Density
The Winners: Office networking, IoT
When: Prep and first rollout in 2019, broad adoption in 2020

Wi-Fi 6, also called 802.11ax, is an upgrade on the current highest-speed Wi-Fi protocol in wide use, 802.11ac. Wi-Fi 6 brings a dramatic improvement in efficiency across all existing Wi-Fi bands, including older 2.4GHz frequencies. Wi-Fi 6 will also likely get new spectrum in the 6GHz band in 2019 or 2020, further improving its speed.

The biggest improvement that comes with Wi-Fi 6 is that it increases the density of devices that can co-exist in a single space, further increasing the speed of all devices when there is more than one.

The new standard also improves performance by supporting deterministic (that is, not random) packet scheduling, which, as well as increasing the efficiency of the use of any given band, also makes for dramatic improvements in power utilization by mobile devices.

Wi-Fi 6 will eventually improve the experience for almost all wireless users, from office workers, who will find that their devices communicate more reliably and quickly in crowded offices, to people supporting constellations of IoT devices, who will find that they can pack more low-power devices into a space with fewer access points. The reliably deterministic nature of Wi-Fi 6, combined with its speed, means it should be usable for life-safety applications, including things like remote surgery devices.

Wi-Fi 6 products will begin rolling out in 2019.

 

 

SSDهای جدید PCIe 4.0 سامسونگ

samsung pcie 4 ssd

سامسونگ دو SSD جدید PM1733 و PM1735 را در ظرفیت‌ها و فرم فاکتورهای مختلف برای دیتاسنترها معرفی کرد که نه تنها از رابط پرسرعت جدید PCIe 4.0 بهره می‌گیرند، بلکه سامسونگ می‌گوید هرگز خراب هم نمی‌شوند.سامسونگ به منظور افزایش پایایی این SSD های جدید، از فناوری fail-in-place (FIP) بهره گرفته است. همچنین شاهد فناوری مجازی سازی SSD  و یادگیری ماشین به منظور پیش بینی رفتار سلول‌های حافظه NAND  هستیم.به ادعای سامسونگ فناوری FIP قادر است خرابی‌های سخت افزاری در سطح سلول‌های حافظه را مدیریت کند که در حالت عادی موجب غیر قابل استفاده شدن SSD می‌شوند. این فناوری می‌تواند حتی خرابی کامل یک قطعه سیلیکونی NAND را مدیریت کند. در مورد درایو ۳۰٫۷۲ ترابایتی PM1733، این محصول کم و بیش می‌تواند بدون یکی از ۵۱۲ قطعه سیلیکونی NAND خود کار کند.مکانیزم FIP نسبتاً ساده اما پیاده سازی آن پیچیده است. FIP به طور پیوسته دنبال خرابی سلول‌های حافظه یا داده است، سپس آنها بازسازی کرده و به یک تراشه سالم منتقل می‌کند تا SSD قادر به ادامه حیات خود باشد.قابلیت جدید دیگری که سامسونگ معرفی کرده، یادگیری ماشین برای V-NAND است. هرچند سامسونگ جزئیات زیادی در این باره ارائه نکرده، اما این فناوری تلاش می‌کند ویژگی‌های منحصر به فرد هر سلول حافظه را پیش بینی کند تا تأثیرات ناشی از تفاوت ذاتی سلول‌های حافظه را به حداقل برساند. حاصل این کار عملکرد بهتر در عملیات خواندن و نوشتن و همچنین تصحیح خطا است.سرعت خواندن و نوشتن متوالی SSD های PCIe 4.0 به ترتیب به ۶,۴۰۰ و ۳,۸۰۰ مگابایت در ثانیه می‌رسد. سامسونگ بین یک تا سه بار نوشتن معادل حجم درایو (DWPD) در روز را به مدت پنج سال تضمین کرده است.

بررسی ویژگی های Cisco Expressway نسخه‌ی X8.9

ویژگی های Cisco Expressway

سهولت برقراری ارتباط با Cisco Expressway

همکاری با افراد باید به سادگی یک تماس تلفنی باشد که در شرایطی امن صورت می پذیرد، اما در اکثر مواقع اینطور نیست. ابزاری که اشتراک ویدئو و محتوا را ممکن می‌سازند و به تعاملات عمق می‌بخشند، به مکان‌های سازمانی یا به کاربرانی محدود می‌باشند که در شبکه‌ی یکسانی قرار دارند و یا از برنامه کاربردی یا دستگاه یکسانی استفاده می‌نمایند. هنگامی که کارمندان سازمان را ترک می‌کنند یا وقتی می‌خواهند با عرضه‌کنندگان، مشتریان یا همکاران خود تعامل داشته باشند که از سیستم، شبکه یا تجهیزات متفاوتی جهت برقراری ارتباط استفاده می کنند و این امر باعث می گردد که ارتباط قطع شود. این موانع افراد را مجبور می‌کنند که از ابزارهایی مثل تلفن یا ایمیل، که کمتر کاربردی هستند استفاده نمایند. درهمین‌حال، فرصت ارتباطات قوی‌تر، تصمیم‌گیری سریع‌تر و برتری رقابتی که بهترین فرم‌های همکاری به ارمغان می‌آورند را از دست خواهند داد. Cisco Expressway یک گذرکاه ارتباطی پیشرفته است که به این مشکلات پاسخ داده و به جهانی شدن ارتباطات کمک می‌کند. این راهکار برای گسترش خدمات و رساندن آن‌ها به کاربران، در داخل و خارج از فایروال، مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع خدماتی که Expressway گسترش می‌دهد، بستگی دارد به اینکه دستگاه‌ها در کجا ثبت شده‌ باشند؛ برای Expressway نسخه‌ی X8.9، دو گزینه‌ی ثبت وجود دارد:

  • ثبت مستقیم به Expressway: این گزینه در Expressway X8.9 جدید است. ثبت مستقیم کاربران و دستگاه‌ها در Expressway به افراد توانایی گسترش خدمات متمرکز روی ویدئو را می‌دهد. هم ثبت SIP و هم ۳۲۳ با Expressway-C تحت پشتیبانی می‌باشند و ثبت Proxy SIP با Expressway-E تحت پشتیبانی است.
  • ثبت در Cisco Unified Communications Manager از طریق دسترسی از راه دور و Remote: این گزینه توانایی رساندن مجموعه‌ی کاملی از خدمات مبتنی بر همکاری، شامل اشتراک صدا، ویدئو و دسکتاپ، پیام‌رسانی و حضور سریع به کاربران را ‌ممکن می‌سازد و همچنین وقتی به عنوان Call Control، به عنوان بخشی از Cisco Business Edition نسخه‌ی ۹٫۱٫۲ یا جدیدتر، یا به عنوان بخشی از Cisco Hosted Collaboration Solution یا به اختصار HCS نسخه‌ی ۹٫۲٫۱ یا جدید‌تر پیاده‌سازی می‌گردد، از Unified Communications Manager پشتیبانی می‌نماید.

موارد استفاده ی Cisco Expressway

کاربردهای اصلی Cisco Expressway شامل موارد زیر است:

دسترسی موبایل و Remote یا  MRA

با این ویژگی می‌توان قابلیت اتصال دفتر را به کارمندان دفتر خانگی و On-The-Go رساند. Cisco Expressway، با تسهیل تجربه‌ی کاربر نهایی، همکاری را در خارج از سازمان، به سادگی به داخل آن منتقل می‌نماید. کاربران از راه دورِ Cisco Jabber می‌توانند با استفاده از قابلیت دسترسی از راه دور بسیار ایمن مبتنی بر Transport Layer Security یا به اختصار TLS، به تمام بارهای کاری مربوط به همکاری خود، اعم از ویدئو، صدا، محتوا و پیام‌رسانی فوری و همچنین حضور، بدون نیاز به مرحله‌ی اضافه‌ی ایجاد یک VPN دسترسی داشته باشند. Expressway همچنین از قابلیت‌های Single-Sign-On یا به اختصار SSO برای کاربران Cisco Jabber پشتیبانی کرده و مستقیما احراز هویت سازمانی و شیوه‌های حق دسترسی موجود را با هم یکپارچه‌سازی می‌نماید. هر دوی این قابلیت‌ها به ارائه‌ی تجربه‌ی از راه دور، از هر مکانی، روی گستره‌ای از دستگاه‌ها، به مشتریان Cisco Jabber کمک کرده و مکمل Policyهای امنیتی متداول Bring-Your-Own-Device یا به اختصار BYOD بخش IT می‌باشند.

به علاوه، Expressway استفاده از Endpointهای Cisco، از جمله سری‌های Cisco TelePresence EX، MX و SX؛ سری‌های Cisco TelePresence Integrator C و سری‌های Cisco DX، را برای Teleworkerها تسهیل می‌نماید. کارمندان از آماده‌سازی، پیکربندی و ثبت تسهیل‌شده‌ی این دستگاه‌ها و همچنین قابلیت اتصال از دفترِ Home بدون نیاز به اتصال VPN، بهره می‌برند.

ثبت‌های Telepresence

برای مشتریانی طراحی شده است که می‌خواهند Expressway را به عنوان یک راهکار کنترل تماس ویدئویی Native، بدون نیاز به Unified Communications Manager، پیاده‌سازی کنند.

همکاری Business-To-Consumer یا به اختصار B2C

Cisco Expressway با Cisco Jabber Guest به کاربر این توانایی را می‌دهد تا از طریق اینترنت، ارتباط کامل و بدون نقصی را برای مشتریان بالقوه، عرضه‌کنندگان و مشتریان فراهم نماید. می‌توان با استفاده از روش Point-and-Click ساده، به سادگی و ایمنی بیشتر، اتصالات رسانه‌ای کامل‌تری از جمله پیام‌رسانی، صدا و تصویر فوری را برای Guestهایی که از وب‌سایت یا برنامه کاربردی وارد می‌شوند فراهم نمود؛ چه این افراد مشتری باشند، چه سازمان‌های دیگر و چه کارمندان موقتی.

همکاری Business-To-Business یا به اختصار B2B

با این ویژگی می‌توان خدمات همکاری را با شرکای کسب‌و‌کار به اشتراک گذاشت. Cisco Expressway همکاری B2B را که شامل Federation پیام‌رسانی و حضور فوری یا به اختصار IM&P می‌باشد، تسهیل می‌نماید. سازمان‌ها با استفاده از تماس URI می‌توانند با ایمنی بیشتری با شرکا و عرضه‌کنندگان همکاری کنند، درست طوری که گویی در یک دفتر هستند و به هیچ پیش‌تنظیمی هم نیاز نیست.

Cisco Collaboration Meeting Rooms Hybrid

می‌توان از طریق Expressway، زیرساخت On-Premises مربوط به Cisco TelePresence Server را به خدمات Cloud متعلق به Cisco WebEx متصل نمود تا تجربه‌ی کنفرانس یکپارچه‌ای هم برای Endpointهای Telepresence و هم مشترکین Cisco WebEx، همگی در یک جلسه‌ی واحد، فراهم گردد.

Cisco Spark Hybrid Services

Expressway قابلیت‌های زیر را برای کاربر ممکن می‌سازد:

  • اتصال On-Premises Cisco Unified Communications Manager به Cisco Spark در Cisco Collaboration Cloud برای ارائه‌ی تجربه‌های تماس یکپارچه.
  • اتصال On-Premises Microsoft Exchange به کاربران Cisco Spark در Cisco Collaboration Cloud، که برنامه‌ریزی و ملحق شدن به جلسات را، به خصوص وقتی از راه دور باشند، تسهیل می‌نماید.

تعامل‏ پذیری و کارکرد متقابل

با Expressway می‌توان به Endpointهای ویدئویی دیگر و پروتکل‌های متفاوت متصل شد. این راهکار می‌تواند هر Endpoint مبتنی بر استانداردها را، از جمله Scalable Video Coding یا به اختصار SVC، Advanced Video Coding یا به اختصار AVC، ۳۲۳، Session Initiation Protocol یا به اختصار SIP و Binary Floor Control Protocol یا به اختصار BFCP متصل نماید. با Expressway می‌توان به استفاده از Endpointهای ویدئویی قدیمی، چه از Cisco باشند، چه ارائه‌دهندگان دیگر، ادامه داد. این امر انعطاف‌پذیری بسیار زیادی را در استفاده از Endpointها موجود در حال حاضر و ارتقای آن‌ها به Endpointهای جدید، در آینده فراهم می‌نماید. Cisco Expressway همچنین از مشتریان Microsoft Lync و Skype for Business، حتی با استفاده از Remote Desktop Protocol یا به اختصار RDP اختصاصی، پشتیبانی می‌کند.

Cisco Expressway از دو جزء تشکیل شده است، Expressway-C و Expressway-E؛ این دو جزء با هم کار می‌کنند تا لینک پیمایش ایمنی را ایجاد کرده و خدمات همکاری را شامل ویدئو، صدا، محتوا، پیام‌رسانی فوری و حضور برای کاربران، هم در داخل و هم خارج از فایروال فراهم نماید. این کار از طریق تکمیل ابزار و Policyهای امنیتی موجود، با کمترین پیکربندی فایروال، صورت می‌گیرد؛ ترافیک Expressway، بر خلاف بسیاری از Session Border Controllerها یا به اختصار SBCها که نیازمند Firewall Bypass هستند، از فایروال‌های محدودشده عبور می‌کند.

 

  • Expressway-C درون شبکه قرار دارد و برای فراهم نمودن ثبت‌های Endpoint به صورت Native هم برای دستگاه‌های SIP و هم ۳۲۳، به علاوه‌ی کارکرد متقابل Endpointهای Cisco TelePresence با سیستم‌های ویدئویی دیگری همچون H.323، H.264 SVC و SIP تطبیق‌پذیر با استانداردها و همچنین مشتریان Microsoft Lync و Skype for Business مورد استفاده قرار می‌گیرد.
  • Expressway-E در Perimeter شبکه قرار دارد و خدمات پیمایشی را که اتصال بدون VPNرا با کاربران Remote و Home، شرکای کسب‌و‌کار و مشتریان و همچنین ثبت SIP Endpoint ممکن می‌سازند، فراهم می‌کند.
  • Cisco Expressway از گزینه‌های پیاده‌سازی منعطف پشتیبانی می‌کند. می‌توان آن را روی Cisco Expressway CE1100 Appliance یا به عنوان یک برنامه کاربردی مجازی‌سازی‌شده برای VMware پیاده‌سازی نمود.

    مزایای استفاده از Cisco Expressway

    از مزایای Cisco Expressway می توان به موارد زیر اشاره نمود:

    افزایش رقابت‌: Expressway با ارائه‌ی همکاری فراتر از فایروال مبتنی بر ویدئو، صدا و محتوا، پیام‌رسانی فوری و حضور، به سازمان‌ها کمک می‌کند به تصمیم‌گیری و فرایندهای تجارت خود سرعت ببخشند.

    بهبود تحرک‌پذیری نیروی کار: Expressway از تحرک‌پذیری و ازدیاد دستگاه‌ها استقبال می‌کند. این راهکار دسترسی ساده و بسیار ایمنی را برای گستره‌ای از مشتریان ارتباطات یکپارچه‌ی Cisco Jabber، با قابلیت‌های Single-Sign-On و بدون نیاز به یک VPN Client جداگانه فراهم می‌نماید. در نتیجه، مکمل استراتژی‌های BYOD متداول است.

    بهبود چابکی و بهره‌وری: Expressway به افراد این قدرت را می‌دهد که با همکاران، مشتریان و شرکا به شیوه‌ی کارآمدتر و با صرف زمان کمتر، همکاری نموده و درهمین‌حال، هزینه‌های انتقال را کاهش دهند.

    تعامل‏پذیری: Expressway با پشتیبانی از استانداردهای باز و فراهم نمودن کارکرد متقابل بین سیستم‌ها و پروتکل‌های جدا از هم، موانع را از بین می‌برد. این امر به بهبود ارزش سرمایه‌گذاری‌های کنونی کمک کرده و تعداد شرکت‌کنندگانی را که می‌توان به آن‌ها متصل شد افزایش می‌دهد. استانداردهای تحت پشتیبانی شامل IPv4 تا IPv6، ۳۲۳ تا SIP و محیط‌های مایکروسافت، شامل Microsoft RDP می‌گردد که اشتراک محتوا با کاربران Lync و Skype for Business را ممکن می‌سازد.

    انعطاف‌پذیری: Expressway از کسب‌و‌کار‌ها با اندازه‌های مختلف به عنوان بخشی از راهکارهای Cisco Business Edition یا پیاده‌سازی‌های سازمانی Cisco Unified Communications Manager پشتیبانی می‌نماید. خدمات این راهکار را می‌توان همچنین از طریق یک Cloud با استفاده از Cisco Hosted Collaboration Solution ممکن ساخت.

    تسهیل لایسنیسگ: دسترسی از مکان‌های متغیر و Remote با استفاده از Expressway، به عنوان بخشی از Cisco Unified Workspace Licensing یا به اختصار UWL که یا Standard و یا Pro است و Cisco User Connect Licensing یا به اختصار UCL که یا Enhanced و یا Enhanced Plus است، ارائه شده و برای پیاده‌سازی‌های Hosted Collaboration Solution، در بسته‌های لایسنس Hosted Collaboration Solution Foundation و Standard گنجانده شده است.

چگونگی ارتقا رم لپ تاپ؟

ارتقای رم لپ تاپ همواره یکی از راهکارهای افزایش کارایی این دستگاه‌های همراه بوده است. در این نوشتار به آموزش ارتقای حافظه رم لپ‌تاپ همراه با بررسی بهبود کارایی می‌پردازیم.

یک تفکر قدیمی در مورد لپ‌تاپ وجود دارد که که بر اساس آن، لپ‌تاپ‌ها دستگاه‌های غیرقابل ارتقا معرفی می‌شوند. اگر این تفکر درست باشد، تنها راه خلاص شدن از شر یک لپ‌تاپ کُند، تعویض آن خواهد بود؛ اما خوشبختانه این مسئله در مورد تمام قطعات لپ‌تاپ صادق نیست. در بسیاری از موارد، می‌توانیم با افزایش حافظه‌ی رم، سرعت عملکرد لپ‌تاپ خسته‌ی خود را بهبود ببخشیم.

آیا در همه‌ی لپ‌تاپ‌ها قابلیت ارتقای رم وجود دارد؟ خیر! لپ‌تاپ‌های مختلف، از طراحی‌های بسیار متفاوتی استفاده می‌کنند و قابلیت دسترسی و تعویض قطعات در آن‌ها، یکسان نیست. بنابراین هیچ گزاره‌ی دقیقی وجود ندارد که بر اساس آن، یک محدوده‌ی خاص از لپ‌تاپ‌ها را ارتقاپذیر و محدوده‌ی دیگر را غیر قابل ارتقا بنامیم. اما به طور کلی می‌توانیم بگوییم معمولاً لپ‌تاپ‌های ارزان‌قیمت‌تر، نسبت به مدل‌های لوکس و گران، قابلیت دسترسی به قطعات، ارتقا و تعمیر بیشتری را در اختیار کاربر قرار می‌دهند.

اگر بخواهیم جسورانه‌تر بیان کنیم، می‌توانیم بگوییم که هرچه قیمت دستگاه‌ها بالاتر می‌رود، پلمپ‌ها سفت و سخت‌تر و دسترسی به قطعات، دشوارتر می‌شود. پس هدف عمده‌ی ما در این مقاله، می‌تواند محصولات متوسط به پایین بازار باشد که طراحی ماژولارتر و قطعات قابل دسترس‌تری دارند.

چگونه بفهمیم لپ‌تاپ ما قابلیت ارتقای رم دارد؟

پیش از اینکه دست به جیب شوید و یک رم جدید برای لپ‌تاپ خود تهیه کنید، مسلماً نیاز به این خواهید داشت که بدانید آیا لپ‌تاپ شما توانایی پذیرش این قطعه‌ی جدید را دارد یا خیر. بدین منظور باید بدانید که آیا دستگاه شما شکاف خالی برای قرار دادن رم جدید دارد؟ علاوه بر راهکار باز کردن فیزیکی درپوش‌‌های لپ‌تاپ و مشاهده عینی وضعیت اسلات‌های رم که ممکن است دردسرهای خاص خود را داشته باشد، قابلیت رایگانی که شرکت کروشیال در اختیار کاربران قرار داده، در این زمینه به شما کمک خواهد کرد.

همان طور که در تصویر بالا می‌بینید، با مراجعه به صفحه‌ی اشاره‌شده و انتخاب مدل لپ‌تاپ، متوجه می‌شویم که دو شکاف رم روی دستگاه وجود دارد که یکی از آن‌ها خالی‌ست. در بسیاری از لپ‌تاپ‌های ارزان‌قیمت موجود در بازار، چنین حالتی را شاهد هستیم که باعث انعطاف‌پذیری و قابلیت ارتقای خوب سیستم با صرف هزینه‌ی معقول می‌شود.

نکته‌ی دیگری که باید به آن توجه داشت، چگونگی دسترسی به شکاف‌های رم در سیستم است. در بعضی مدل‌ها، برای دسترسی، نیازمند باز کردن بسیاری از بخش‌های بدنه‌ی دستگاه هستیم؛ اما در موارد زیادی نیز تنها باز کردن یک یا دو پیچ و برداشتن یک پوشش از زیر لپ‌تاپ، برای دسترسی به رم‌های آن کفایت می‌کند.

در این راهنمای نوشتاری ارتقای رم، ما یکی از لپ‌تاپ‌های پرطرفدار موجود در بازار یعنی لپ تاپ ایسر Aspire E15 را مد نظر قرار داده‌ایم. این لپ‌تاپ، یکی از محصولات نسبتاً ارزان‌قیمت ایسر است که امکانات سخت‌افزاری تقریباً خوبی را نیز در اختیار کاربر قرار می‌دهد. علاوه بر این، در این محصول امکان دسترسی آسان به حافظه‌های رم و هارد لپ‌تاپ نیز وجود دارد.

چه میزان رم برای یک لپ‌تاپ مناسب است؟

بین قطعات مختلف یک لپ‌تاپ، می‌توان گفت حافظه‌ی رم بیشترین قابلیت ارتقا را داراست و اولین گزینه در صورت مواجه شدن با یک لپ‌تاپ کُند، افزایش حافظه‌ی رم آن است. لپ‌تاپی هم که ما به عنوان نمونه در نظر گرفته‌ایم، مانند بسیاری از مدل‌های هم‌قیمت خود در بازار، از ۴ گیگابایت رم DDR4 SO-DIMM استفاده می‌کند و همان طور که گفتیم، یک شکاف اضافی برای ارتقا دارد.

این میزان رم (۴ گیگابایت) را می‌توان حداقل حجم رم برای افرادی دانست که از سیستم‌عاملی نظیر ویندوز ۱۰ استفاده می‌کنند. ویندوز ۱۰ را می‌توان روی سیستمی با ۲ گیگابایت یا حتی ۱ گیگابایت رم نیز اجرا کرد؛ اما با این اعداد در هنگام استفاده از نرم‌افزارهای جانبی دچار مشکلاتی خواهید بود. وقتی صحبت از نرم‌افزارهای جانبی می‌کنیم، منظورمان چیز پیچیده و عجیبی نیست. حتی اگر از آن دسته افرادی باشید که با باز کردن سربرگ‌های متعدد در گوگل کروم به گشت و گذار در اینترنت می‌پردازند، دو گیگابایت رم برای شما واقعاً کم خواهد بود.

پیشنهاد کلی ما، حداقل ۴ گیگابایت رم برای استفاده از ویندوز ۱۰ است و اگر بتوانید آن را به ۸ گیگابایت برسانید، در استفاده از نرم‌افزارهایی مثل فتوشاپ و بسیاری از بازی‌ها و اجرای برنامه‌های متعدد هم‌زمان نیز دچار مشکلی (حداقل از جهت رم) نخواهید شد.

یک موضوع دیگر که باید در نظر داشته باشید، بحث پهنای باند حافظه‌ی رم است. بسیاری از پردازنده‌‌‌های جدید توانایی پشتیبانی از حافظه چندکاناله را دارا هستند. هرچه تعداد کانال‌های حافظه بیشتر باشد، پهنای باند حافظه نیز بیشتر خواهد بود.

برای مثال، در لپ‌تاپ ایسر Aspire E 15 که از یک حافظه‌ی رم ۴ گیگابایتی استفاده می‌کند، ارتباط با پردازنده‌ی Core i3-7100U در حالت تک‌کاناله است. اگر دومین شکاف را نیز پر کنید، ارتباط به حالت دو کاناله (Dual-Channel) سوییچ کرده و کارایی سیستم در عملیات سه‌بعدی مثل اجرای بازی‌ها، افزایش خواهد داشت. البته در بسیاری از برنامه‌ها مثل برنامه‌های آفیس، افزایش پهنای باند حافظه تأثیر خاصی ندارد.

چه نوع حافظه‌ی رمی باید تهیه کنید؟

پس از اینکه مطمئن شدید لپ‌تاپ شما شکاف خالی برای ارتقای رم دارد، باید در مورد نوع حافظه‌ای که می‌خواهید تهیه کنید، فکر کنید. اولین مورد، بحث انتخاب بین دو نوع متداول DDR3 و DDR4 است. در این مورد، مدل لپ‌تاپ و پشتیبانی آن از نوع حافظه‌ی مربوطه، تعیین‌کننده خواهد بود. اکثر مدل‌های یکی دو سال اخیر، از حافظه‌‌های DDR4 پشتیبانی می‌کنند.

بیشترین حافظه‌های رم لپ‌تاپ موجود در بازار در حال حاضر، رم‌های MHzDDR4-2133 و MHzDDR4-2400 هستند. شاید فکر کنید که در هر صورت، باید به دنبال سریع‌ترین رم موجود در بازار باشید و حتی بالاتر از انواعی که ذکر شد، به فکر تهیه‌ی MHzDDR4-2666 باشید؛ اما باید به این نکته توجه داشته باشید که ممکن است پردازنده‌ی شما سرعت‌هایی بالاتر از یک حد مشخص را پشتیبانی نکند. مثلا یک پردازنده‌ی Core i3 نسل هشتم، حداکثر از MHzDDR4-2400 پشتیبانی می‌کند و هر سرعتی بالاتر از آن را به ۲۴۰۰ مگاهرتز کاهش می‌دهد. پس حواستان باشد که هزینه‌ی اضافی صرف سرعتی که سیستم شما قادر به پشتیبانی از آن نیست، نکنید.

از سویی دیگر توجه داشته باشید مدل‌های رم با میزان تأخیر (Latency) مختلف نیز در بازار موجود هستند. قاعدتاً هر چقدر اعداد مربوط به تأخیر رم، کوچکتر باشد، کارایی و سرعت آن رم بالاتر خواهد بود. البته این افزایش کارایی در استفاده‌های روزمره و عادی چندان به چشم نمی‌آید. همچنین بعضی رم‌ها نیز از هیت‌سینک‌های آلومینیومی برای بهبود خنک‌سازی بهره می‌برند. درباره‌ی این موارد هم می‌توانیم بگوییم تهیه‌ی این محصولات که گران‌قیمت‌تر هم هستند، معمولاً تفاوت محسوسی در میزان کارایی ایجاد نمی‌کند.

به طور کلی پیشنهاد می‌کنیم بیش از مواردی مثل تأخیر، سعی کنید به دنبال برندی باشید که توسط یک شرکت معتبر وارد و ضمانت شده باشد تا در صورت بروز مشکل (که البته خیلی هم اتفاق نمی‌افتد) به دادتان برسد.

در مورد ظرفیت حافظه، پیشنهاد می‌شود که به همان میزان حافظه‌ای که روی لپ‌تاپ شما موجود است، یک ماژول جدید تهیه کنید. مثلاً اگر لپ‌تاپ شما یک ماژول ۴ گیگابایتی دارد، تهیه‌ی یک رم ۴ گیگابایتی دیگر می‌تواند مناسب و کافی باشد. البته افزودن یک رم ۸ گیگابایتی نیز مشکلی ایجاد نخواهد کرد؛ اما پیشنهاد می‌گردد یک ماژول مشابه با رم فعلی خود تهیه کرده و به سیستم خود اضافه کنید تا حداکثر کارایی ممکن را دریافت کنید. ضمن اینکه در بسیاری از موارد استفاده روزمره، همین مجموع ۸ گیگابایت کافی خواهد بود و مقدار بیشتر از آن تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند.

چگونه یک رم جدید به لپ‌تاپ اضافه کنیم؟

۱٫ پیش از انجام هر کاری، از اینکه لپ‌تاپ شما به طور کامل خاموش شده است (در حالت Sleep نباشد) اطمینان حاصل کرده و سپس کابل برق آن را قطع کنید.

۲٫ مرحله‌ی بعد، دسترسی به محل قرار گرفتن حافظه‌های رم در لپ‌تاپ است. همان طور که پیش‌تر گفتیم، در بعضی مدل‌ها نیاز به باز کردن کل بدنه‌ی لپ‌تاپ داریم و بسیاری از مدل‌های دیگر، تنها نیاز به باز کردن یک دریچه‌ی مشخص دارند. نحوه‌ی دسترسی به این بخش را می‌توان در دفترچه‌ها یا فایل‌های PDF راهنمای لپ‌تاپ که روی وب‌سایت سازنده یا بعضی سایت‌های تخصصی تعمیر لپ‌تاپ یافت می‌شود، مطالعه کرد. در Aspire E15 و بسیاری از محصولات دیگر شرکت ایسر، تنها نیاز به باز کردن ۳ عدد پیچ کوچک و باز کردن درِ کاور پشتی لپ‌تاپ داریم تا به رم دسترسی داشته باشیم.

۳٫ در مرحله‌ی بعد، سعی کنید با لمس کردن یک قطعه‌ی فلزی در اطراف خود، از تخلیه‌ی بار الکتریکی که ممکن است در بدنتان ذخیره شده باشد، اطمینان حاصل کنید. در غیر این صورت احتمال آسیب رساندن به قطعات الکترونیکی لپ‌تاپ وجود دارد.

۴٫ ماژول حافظه‌ای که تهیه کرده‌اید را روی شکاف مخصوص نصب کنید. روی ماژول‌های رم یک بریدگی کوچک در لبه‌ی پایینی وجود دارد که کاملاً وسط قرار نگرفته است. بنابراین همین بریدگی می‌تواند راهنمای شما در نحوه‌ی قرارگیری و نصب رم روی شکاف باشد؛ زیرا اگر ماژول را برعکس گرفته باشید، بریدگی روی رم و برآمدگی روی شکاف، در مقابل هم قرار نمی‌گیرند و نمی‌توان ماژول را نصب کرد.

پس از اینکه از جهت صحیح حافظه مطمئن شدید، آن را به آرامی به داخل شکاف هُل دهید تا پین‌های ماژول کاملاً داخل شکاف قرار گیرد. پس از آن، باید ماژول را به سمت پایین (به طرف بدنه‌ی لپ‌تاپ) فشار دهید تا دو گیره‌ی فلزی دو طرف، آن را نگه دارند. سپس به آرامی دو طرف رم را به سمت بیرون بکشید و اطمینان حاصل کنید که نصب به درستی انجام شده و حافظه در جای خود، لَق نباشد.

حافظه‌ی رم باید کاملاً مسطح در جای خود قرار گرفته باشد. اگر بخواهید ماژول را از جای خود خارج کنید، باید به طور هم‌زمان، دو گیره‌ی فلزی اطراف رم را به دو طرف در جهت بیرون رم بکشید تا رم آزاد شده و مقداری بالا بیاید. حالا میتواند آن را به آرامی از جای خود بیرون بکشید.

ماژول حافظه باید کاملاً مسطح در جای خود قرار گرفته و توسط بازوهای فلزی که در تصویر رنگی شده‌اند، قفل شود.

آیا رم بیشتر، لپ‌تاپ شما را سریع‌تر می‌کند؟

ما در آزمایش ارتقاء لپ‌تاپ خود، یک رم ۸ گیگابایتی را به ماژول ۴ گیگابایتی موجود روی دستگاه اضافه کرده و با این کار، حافظه‌ی موجود را سه‌برابر کرده و پهنای باند را نیز با تغییر از حالت تک‌کاناله به دوکاناله، افزایش داده‌ایم. نتایج بنچمارک PCMark نسخه‌ی ۸ که کارهای اداری معمولی مانند مرور صفحات وب و ویرایش پرونده‌ها را مد نظر قرار می‌دهد در ادامه قابل مشاهده است:

بین حالت‌های تک‌کاناله و دوکاناله در کارهای محاسباتی سبک که زیاد از رم استفاده نمی‌کنند، تفاوت خاصی رخ نمی‌دهد.

کارهای ساده مثل مواردی که ذکر شد، چندان از حافظه استفاده نمی‌کنند و ۴ گیگابایت برای آن‌ها کافی است. ارتقا به ۸ گیگابایت در کارهای سنگین‌تر و اجرای هم‌زمان برنامه‌ها کمک خواهد کرد. ضمن اینکه برای بسیاری از کاربران عادی لپ‌تاپ، استفاده از بیش از ۸ گیگابایت رم، تقریباً هیچ آورده‌ای نخواهد داشت. به همین دلیل است که باید بگوییم بهتر است افراد، انتظارات خود را از افزایش کارایی با افزایش رم، تا حد معقولی کاهش دهند.

نرم‌افزار SiSoft Sandra می‌تواند میزان افزایش تئوری پهنای باند حافظه‌ی ما را در صورت افزودن یک ماژول ۸ گیگابایتی و حالت دیگری با استفاده از دو ماژول ۸ گیگابایتی نشان دهد. اما باید ببینیم این افزایش تئوری، چه تأثیر عملی و محسوسی خواهد داشت.

تغییر از حالت تک‌کاناله به دوکاناله، پهنای باند حافظه را به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهد.

پهنای باند به کمک گیمینگ می‌آید

در صورت استفاده از گرافیک‌های مجتمع، افزایش پهنای باند با استفاده از رم دو کاناله، بهبود کارایی سیستم را بیشتر نمایش می‌دهد. با استفاده از ۳DMark Cloud Gate شرکت Futuremark، بخش مربوط به کارایی گرافیک را بررسی کردیم و چیزی حدود ۲۸ درصد افزایش کارایی در سوییچ از حالت تک‌کاناله به دوکاناله را شاهد بودیم.

برای بررسی تفاوت بین استفاده از دو ماژول هم‌ظرفیت (دو حافظه‌ی ۸ گیگابایتی) و دو ماژول با ظرفیت‌های متفاوت (یک حافظه‌ی ۴ گیگابایتی و یک ۸ گیگابایتی)، این دو حالت را نیز با یکدیگر مقایسه کردیم. نتیجه، اختلاف اندکی را نشان می‌دهد، که می‌توان آن را نادیده گرفت.

یک نتیجه‌ی کلی از این بررسی می‌تواند این باشد که اگر در بازی کردن دچار مشکلات قابل توجهی هستید، افزودن ماژول رم و تغییر از حالت تک‌کاناله به دوکاناله، می‌تواند تفاوت نسبتاً قابل توجهی ایجاد کند.

در تغییر تک‌کاناله به دوکاناله روی لپ‌تاپ با پردازنده‌ Core i3-7100U و گرافیک مجتمع Intel HD620 حدود ۲۸% افزایش کارایی گرافیکی مشاهده می‌شود

در این نوشتار سعی کردیم راهنمای جامعی برای انتخاب صحیح رم و ارتقای آن در لپ‌تاپ‌های مختلف ارائه کنیم. در صورتی که نیاز به مشاوره در زمینه ارتقای رم لپ‌تاپ دارید، می‌توانید در قسمت نظرات همین مطلب از کارشناسان سامانهد گستران روز مشاوره بگیرید.

۱۰ نکته مهمی که باید در مورد سیستم عامل Harmony OS هواوی بدانید

هواوی بالاخره و پس از ماه‌ها شایعه و انتظار، سیستم عامل اختصاصی خود را با نام Harmony OS در رویداد توسعه دهندگان ۲۰۱۹ شرکت، به صورت رسمی معرفی کرد. این سیستم عامل در حالت کلی قرار است برای همه ابزارها باشد ولی مسلماً نیاز به اطلاعات بیشتری داریم تا بفهمیم عملاً با هارمونی باید به دنبال چه بود.

داستان تحریم هواوی توسط گوگل و مشکلاتی که به واسطه آن برای این شرکت ایجاد خواهد شد هواوی را بر آن داشت که پرده از راز چند ساله خود بردارد. این راز توسعه سیستم عامل اختصاصی بود که بنابر ادعای مسئولین شرکت بیش از دو سال است که در مجموعه هواوی در حال توسعه است و حالا زمانی است که باید به صورت عمومی حیات خود را اعلام می‌نمود.

ساخت یک سیستم عامل، آن هم از پایه به هیچ عنوان کار ساده‌ای نیست و نیاز به ساعت‌ها، روزها و ماه‌ها مطالعه، تحقیق و آزمون و خطا برای رسیدن به مراحل اولیه و پایداری است؛ چه برسد به آنکه شما بخواهید از آن روی دستگاه‌های تولید انبوه و به صورت تجاری استفاده کنید.

اما با وجود اعلان رسمی و معرفی این سیستم عامل در روز گذشته هنوز سوالات زیادی در مورد آن وجود دارد که هواوی به آنها پاسخ نداده است و جای ابهام بسیاری را در مورد این سیستم عامل برای ما باقی گذاشته‌اند.

در ادامه سعی خواهیم کرد هر آنچه تا به امروز در مورد این سیستم عامل اعلام شده و می‌تواند هارمونی را به ما بیشتر معرفی کند با هم مورد بررسی قرار دهیم:

توسعه سیستم عامل هارمونی از سال ۲۰۱۷ آغاز شده است

هواوی در مراسم معرفی این سیستم عامل به صورت رسمی اعلام کرد که توسعه آن را از اوایل سال ۲۰۱۷ آغاز کرده است. حالا که در سال ۲۰۱۹ قرار داریم این شرکت توانسته به نزدیک‌ترین نسخه‌ها برای رونمایی و استفاده رسمی رسیده و شاید نسخه ۱٫۰ آن به زودی راهی دستگاه‌های شرکت شود. دستگاه‌هایی که قرار است اولین آنها یک به اصطلاح Huawei Smart Screen باشد که بسیاری معتقدند یک تلویزیون هوشمند است.

قرار است در سال ۲۰۲۰ میکروکرنل نسخه ۲٫۰ این سیستم عامل رونمایی شده و در نسخه ۳٫۰ می‌توان از آن روی ابزارهای پوشیدنی نیز استفاده کرد.

نکته مهم دیگر این است که همراه با میکروکرنل اختصاصی که برای هارمونی طراحی شده، این شرکت از کرنل‌های استاندارد لینوکس نیز در هارمونی استفاده خواهد کرد؛ اما در آینده و با عرضه نسخه ۲٫۰ تمامی وظایف بر دوش میکروکرنل اختصاصی هارمونی قرار خواهد گرفت.

برخلاف اندروید هسته اصلی هارمونی بر پایه میکروکرنل آن خواهد بود

گوگل قصد دارد به زودی سیستم عامل جدیدی به نام فیوشا را معرفی کند؛ هارمونی نیز ساختاری مانند فیوشا داشته و می‌تواند نسل بعدی سیستم عامل دستگاه‌های همراه باشد. طراحی این سیستم عامل به صورت اختصاصی به نوعی است که بتوان از آن روی همه دستگاه‌های هوشمند استفاده کرد و این بدان معناست که یک سیستم عامل یکپارچه برای همه دستگاه‌ها خواهیم داشت.

برخلاف کرنل‌های لینوکس که به کدهای بسیار زیاد همراه با فضای آدرس دهی گسترده نیاز دارند، میکروکرنل‌ها به مقدار کمتری از داده‌های آدرس‌دهی و کدها نیازمندند و می‌توانند با فضای بسیار کمتری روی دستگاه‌های هوشمند انجام وظیفه کنند. به همین دلیل برقراری ارتباط با این ریزهسته‌ها بسیار ساده‌تر خواهد بود؛ سیستم عامل نهایی سبک‌تر است و در نهایت می‌توان روی دستگاه‌های بیشتری از آن استفاده کرد.

سیستم عامل هارمونی دسترسی «روت» ندارد

هواوی در همایش توسعه دهندگان خود به صورت رسمی اعلام کرد که هیچ‌گونه دسترسی روت برای هارمونی وجود نخواهد داشت. این به دلیل تصمیمات امنیتی جهت جلوگیری از نفوذ به سیستم عامل است. البته ممکن است همین مورد به عنوان چالشی بزرگ، آینده این سیستم عامل را دستخوش تغییراتی بزرگ کند.

دسترسی روت به آن معناست که دیگر کاربران نیز بتوانند به راحتی تغییرات مورد نیاز خود را روی عناصر اصلی سیستم عامل مانند برنامه‌ها، تنظیمات و سایر مشخصات پایه اعمال کنند و با عدم آن هارمونی یک سیستم عامل بسته (شاید چیزی شبیه ویندوز) باشد.

هارومونی به صورت پایه برای IoT طراحی شده است

اگرچه هواوی ادعا می‌کند که این سیستم عامل به صورت کلی می‌تواند مرزهای بین دستگاه‌های مختلف برای اجرا را از بین ببرد ولی باید به این نکته توجه داشته باشید که هارمونی به صورت پایه برای دستگاه‌های اینترنت اشیا طراحی شده و هدف اصلی آن دستگاه‌هایی مانند گوشی‌های هوشمند نبوده‌اند. به هر حال هواوی قصد دارد این سیستم عامل را برای همه نوع دستگاهی عرضه کند و باید ببینیم زمانی که موعد آن سر رسید، راهکار هواوی چیست.

گوشی‌های هوشمند می‌تواند تنها در چند روز به هارمونی مجهز شوند

نکته جالبی که هواوی در همایش توسعه دهندگان خود به آن اشاره کرد این است که هر گوشی هوشمند با تمهیداتی که هواوی در نظر گرفته در صورت صلاحدید می‌تواند تنها در عرض ۱ یا ۲ رو به این سیستم عامل تغییر وضعیت دهد.

این بدان معناست که هواوی ساختاری بسیار ترسناک در مقابل سیطره اندروید فراهم کرده که می‌تواند به سرعت و با تصمیمات آنی این شرکت پیاده‌سازی شود.

نرم‌افزارهای اندروید برای نصب روی هارمونی نیاز به دستکاری دارند

هارمونی به صورت پایه از نرم‌افزارهای اندروید پشتیبانی نخواهد کرد اما این به معنای عدم وجود راهکاری برای استفاده از آنها در این سیستم عامل نیست. هواوی اعلام کرده که برای اجرای برنامه‌های اندروید روی گوشی‌های هواوی نیاز به «تغییرات کوچکی» روی برنامه‌های اندروید است و این امر کار چندان پیچیده‌ای نیست.

نکته مهم دیگر این است که امکان پورت کردن برنامه‌های اندروید، HTML5 و همچنین لینوکس برای اجرا روی هارمونی وجود دارد و این کار توسط کامپایلر ARK شرکت که آن هم متن باز است صورت خواهد گرفت.

هواوی فروشگاه نرم‌افزاری خودش را خواهد ساخت

این مورد از پیش هم مشخص شده بود که هواوی قصد دارد رقیب وطنی خود در مقابل اپ استور گوگل را بسازد. این فروشگاه نرم‌افزاری AppGallery نام دارد که همین حالا نیز روی گوشی‌های شرکت قرار دارد ولی مسلماً در آینده بیشتر از آن خواهیم شنید.

برنامه‌های هارمونی روی این فروشگاه قرار خواهند گرفت و سرویس‌های موبایل هواوی نیز توسط آن قابل دسترسی خواهند بود. تمامی خدمات هواوی که جایگزین اندروید باشند از طریق این فروشگاه در اختیار کاربران قرار می‌گیرند.

سری گوشی‌های Mate 30 می‌توانند اولین گوشی‌ها با سیستم عامل هارمونی باشند

اگرچه گفتیم این سیستم عامل فعلاً برای گوشی‌های هوشمند برنامه اعلام شده‌ای ندارد ولی هواوی می‌تواند در صورت اجبار، نسخه‌ای ویژه از گوشی‌های سری میت ۳۰ خود را با این سیستم عامل عرضه کرده و یا ساختاری ایجاد کند که کاربران بتوانند در صورت دلخواه گوشی‌های خود را به هارمونی بروز کنند. این یک حدس و گمان پایه است و ممکن است دستخوش تغییرات گسترده‌ای شود.

هارمونی از سال آینده متن باز می‌شود

در ابتدای کار هواوی تصمیم گرفته تا مراحل ابتدایی توسعه سیستم عامل هارمونی را به صورت اختصاصی ادامه دهد ولی به هیچ عنوان نباید منتظر یک ویندوز دیگر برای گوشی‌های هوشمند باشیم. هواوی به صورت رسمی اعلام کرده که از سال ۲۰۲۰ این سیستم عامل را متن باز خواهد کرد و آنگاه‌ است.

مسلماً اولین همکاران توسعه این سیستم عامل از دیگر شرکت‌های چینی مانند شیائومی، اوپو و ویوو در توسعه و بهبود عملکرد هارمونی، همراه هواوی خواهند بود؛ اتحادی چینی بر علیه انحصار اندروید!

هارمونی ابتدا در دسترس کاربران چینی قرار می‌گیرد

اگرچه رویکرد هواوی یک رویکرد جهانی و جامع برای هارمونی است ولی به دلایل بسیار زیادی که شاید برخی از آنها را نیز بتوان به راحتی حدس زد هواوی قصد دارد این سیستم عامل و دستگاه‌های برپایه آن را در سرزمین مادری خود مورد آزمون قرار دهد.

همان‌طور که گفتیم اولین دستگاه با این سیستم عامل نمایشگر هوشمندی خواهد بود که هواوی در چین معرفی می‌کند و قرار است دستگاهی دیگر از برند آنر نیز به این سیستم عامل مجهز شود.

چگونه از اجرای برنامه‌ها در پس زمینه ویندوز ۱۰ جلوگیری کنیم؟

بسیاری از نرم‌افزارهای دانلود شده از طریق استور ویندوز ۱۰، همواره در پس زمینه اجرا می‌شوند تا قادر به نمایش نوتیفیکیشن‌ها به شما یا بروزرسانی خود و از این دست امور باشند. علی‌رغم این‌که اجرای این برنامه‌ها در پس زمینه می‌تواند در برخی موارد بسیار مفید واقع شود، در اکثر موارد استفاده چندانی ندارد و سبب کند شدن عملکرد سیستم می‌شود.

چگونه از طریق تنظیمات Privacy از اجرای برنامه‌ها در پس زمینه جلوگیری کنیم
برای غیرفعال کردن اجرای برنامه‌ها در پس زمینه از طریق تنظیمات Privacy، کافیست مراحل زیر را دنبال کنید:
۱٫ ابتدا بخش Settings را باز کنید.
۲٫ روی گزینه Privacy کلیک کنید.
۳٫ گزینه Background apps را انتخاب کنید.

۴٫ در این بخش شما قادر خواهید بود تا وضعیت اجرای برنامه‌های سیستم خود را کنترل کنید. با تغییر وضعیت از On به Off می‌توانید به راحتی جلوی اجرای نرم‌افزارهای مختلف را در پس زمینه سیستم خود بگیرید.

همچنین اگر قصد دارید فعالیت نرم افزارها در پس زمینه را به طور کلی متوقف کنید، کافیست گزینه “Let apps run in the background” را روی وضعیت “Off” قرار دهید.

پس از انجام مراحل بالا همچنان می‌توانید به استفاده روزمره خود از نرم‌افزارهای سیستم‌تان ادامه دهید. اما به هنگام بستن هرکدام از آن‌ها فعالیت آن نرم‌افزار به طور کلی تا زمان اجرای مجدد متوقف می‌شود.

چگونه از طریق تنظیمات سیستم از اجرای برنامه‌ها در پس زمینه جلوگیری کنیم
اما برای تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌های مجهز به ویندوز ۱۰ علاوه بر امکان توقف اجرای نرم‌افزارها در پس زمینه از طریق تنظیمات Privacy روش دیگری نیز وجود دارد. کاربران دستگاه‌های قابل حمل قادرند از طریق تنظیمات ذخیره انرژی نیز، از اجرای برنامه‌ها در پس زمینه جلوگیری کنند.

البته این ویژگی به طور خودکار با کاهش میزان باتری دستگاه به مقدار کمتر از ۲۰ درصد فعال می‌شود. با این حال امکان فعال کردن آن به صورت دستی نیز وجود دارد. برای این کار کافیست مراحل زیر را دنبال کنید:
۱٫ ابتدا بخش Settings را باز کنید.
۲٫ روی گزینه System کلیک کنید.
۳٫ گزینه Battery را انتخاب کنید.

۴٫ در قسمت پایینی صفحه، گزینه “Battery saver status until next charge” را روی حالت خاموش تنظیم کنید.

چگونه بدون نیاز به نرم‌افزار اضافی، فلش‌مموری قابل بوت برای نصب ویندوز بسازیم

در برخی شرایط نیاز است تا نصب ویندوز از طریق فلش‌مموری انجام شود. در این مطلب به آموزش ساخت یک فلش‌مموری برای نصب ویندوز می‌پردازیم. امتیاز این روش آن است که نیازی به نرم‌افزارهای اضافی ندارید و کار از طریق خود ویندوز انجام می‌شود.

با رواج بیشتر لپ‌تاپ‌های فوق باریک، رایانه‌های تبدیل‌شدنی و دستگاه‌هایی از این دست که فاقد درایو نوری هستند، یک مرحله به روند معمول نصب سیستم‌‌های عامل‌ اضافه شده است؛ ساخت یک حافظه‌ی USB با قابلیت بوت که بتوان سیستم‌عامل را از روی آن نصب کرد. ساخت یک حافظه‌ی USB بوت‌شدنی برای ویندوز را می‌توان به کمک ابزارهای اختصاصی مایکروسافت یا ابزارهای دیگر، یا حتی بدون استفاده از هیچ برنامه‌ی اضافه‌ای انجام داد.

حتی در رایانه‌های قدیمی‌تر و دارای درایو نوری نیز ممکن است نیاز به ساخت USB بوت‌شدنی وجود داشته باشد. درایوهای نوری در مجموع بیشتر از درگاه‌های USB مستعد خراب شدن هستند؛ دیسک‌های نوری مثل CD و DVD هم همینطور. ضمن اینکه سرعت انتقال اطلاعات از حافظه‌ی فلش هم به طور معمول از سرعت انتقال از دیسک‌های نوری بالاتر است. بنابراین یادگیری این مراحل می‌تواند در بسیاری از موارد مفید و کاربردی باشد.

به طور عمومی دو راه پرکاربرد برای ساخت حافظه‌ی USB برای نصب ویندوز ۷ وجود دارد:

ساخت یک حافظه‌ی بوت‌شدنی با استفاده از ابزارهای موجود در ویندوز: این راه نیاز به هیچ برنامه‌ی اضافه‌ای ندارد
دریافت و نصب از مایکروسافت: این راه آسان‌تر است
در ادامه با هریک از این دو روش آشنا می‌شویم.

مواد لازم برای نصب ویندوز ۷ از حافظه‌ی USB

به طور معمول ابزاری که برای نصب ویندوز به فروش می‌رسد و از آن استفاده می‌شود، دیسک‌های نوری هستند که روی رایانه‌های فاقد درایو نوری نمی‌توان از آن‌ها استفاده کرد. اما اگر به یک رایانه‌ی دیگر با درایو نوری دسترسی داشته باشید، می‌توانید از آن برای انتقال محتویات دیسک نصب ویندوز روی حافظه‌ی فلش استفاده کنید. البته انتقال به صورت کپی/پِیست کردن اطلاعات برای هدفِ ما کافی نیست. برای شروع، به موارد زیر نیاز داریم:

یک رایانه با سیستم‌عامل ویندوز و درایو CD/DVD و دسترسی ادمین به آن
یک CD/DVD نصب ویندوز
یک حافظه‌ی فلش با ظرفیت حداقل ۴ گیگابایت
برای ساخت حافظه‌ی بوت‌شدنی می‌توانید از یک هارد اکسترنال هم به جای فلش‌مموری استفاده کنید اما باید توجه داشته باشید که طی این مراحل، درایو فرمت شده و اطلاعاتش از بین خواهد رفت.

مراحلی که گفته می‌شود بر اساس ویندوز ۷ نوشته شده‌اند اما روی نسخه‌های دیگر ویندوز مثل ویندوز ۱۰ هم تفاوت چندانی وجود ندارد.

اجرای ابزار Command Prompt در حالت مدیریت

برای شروع، حافظه‌ی USB را به رایانه‌ای که درایو نوری دارد متصل کرده و دیسک نصب ویندوز ۷ را نیز در درایو نوری آن قرار دهید.

از منوی Start، به قسمت All Programs و سپس Accessories رفته و روی Command Prompt کلیک راست کنید. سپس گزینه‌ی Run As Administrator را انتخاب کنید. بدیهی است که نیاز به دسترسی مدیریتی به سیستم‌عامل این رایانه خواهید داشت. در ویندوز ۱۰ هم می‌توانید با کلیک روی استارت، تایپ کردن کلمه‌ی «command» و انتخاب اولین گزینه‌ای که ظاهر می‌شود، به Command Prompt یا cmd دسترسی داشته باشید.

در صفحه‌ی سیاه‌رنگی که ظاهر می‌شود، ابزار پارتیشن‌بندی دیسک را با وارد کردن کلمه‌ی diskpart باز کنید.

با این کار، ابزار DiskPart در همان پنجره اجرا شده و همین کلمه در ابتدای خط ظاهر می‌شود. سپس با نوشتن عبارت list disk (حروف کوچک و بزرگ تفاوتی ایجاد نمی‌کند) می‌توانید لیست دیسک‌هایی که به رایانه متصل هستند را مشاهده کنید. اگر حافظه‌ی فلش را متصل کرده باشید، در این بخش باید آن را هم ببینید. با توجه به حجم گزارش‌شده برای هر کدام می‌توانید فلش‌مموری را تشخیص داده و شماره‌ی مربوط به آن را به خاطر بسپارید.

در این مرحله، باید حافظه‌ی USB را انتخاب کنید. توجه داشته باشید که اگر شماره را اشتباه وارد کنید در مراحل بعد، ممکن است کل هارد اصلی سیستم را پاک کنید. بنابراین در انتخاب شماره‌ی مربوط به فلش‌مموری دقت کنید. با دستور select disk #، دیسک مورد نظر را انتخاب کرده و با دستور clean آن را کاملاً پاک کنید. پس از آن با وارد کردن create partition primary، یک پارتیشن روی آن ایجاد کرده و با select partition 1، این قطعه‌ی جدید را انتخاب کنید. در نهایت با دستور active آن را فعال کرده و با format fs=ntfs quick، آن را با فایل سیستم NTFS فرمت می‌کنید.

مرحله‌ی فرمت کردن بر اساس میزان حجم حافظه، مقداری طول می‌کشد. ویندوز معمولاً به طور پیش‌فرض پس از اتمام فرمت، یک حرف به درایو فلش اختصاص می‌دهد و آن را می‌توانید در قسمت Computer و سایر درایوها مشاهده کنید. در غیر این صورت، می‌توانید با وارد کردن دستور assign letter X یک حرف مثل X به این درایو اختصاص داده و پس از آن، با دستور exit از ابزار DiskPart خارج شوید.

پس از این مراحل، حافظه‌ی فلش آماده برای پذیرفتن فایل‌های مربوط به نصب ویندوز است.

در پنجره‌ی Command Prompt با فرض اینکه نام درایو نوری D بوده و درایو فلش هم به نام X نام‌گذاری شده باشد، دستور زیر را وارد کنید:

D:/boot/bootsect.exe /nt60 x:

با استفاده از این دستور، فلش این قابلیت را می‌یابد که رایانه با استفاده از آن بوت شود.

انتقال فایل‌های نصب ویندوز ۷ به فلش
مرحله‌ی آخر به سادگی از طریق بخش Computer یا همان My Computer سابق قابل انجام است. تنها کافی‌ است وارد درایو DVD یا CD ویندوز شده و تمام محتویات آن را انتخاب کرده و به داخل درایو USB کشیده یا کپی/پیست انجام دهید.

انتقال فایل‌ها مقداری طول می‌کشد. پس از آن، همه چیز آماده خواهد بود. حافظه‌ی USB را به رایانه‌ی جدیدتان متصل کرده، تنظیمات مربوط به ترتیب بوت را در BIOS انجام داده (فلش‌مموری به عنوان بوت انتخاب شود) و مراحل بعدی را برای نصب ویندوز طی کنید.

استفاده از ابزار Windows 7 USB Installer مایکروسافت

اگر به دنبال یک راه حل ساده‌تر برای ساخت حافظه‌ی USB بوت‌شدنی برای نصب ویندوز هستید، می‌توانید از ابزار اختصاصی، رایگان و قابل دانلود مایکروسافت استفاده کنید.

این ابزار تنها ۲٫۸ مگابایت حجم دارد. پیش از اجرای برنامه، یک فلش مموری با حداقل ظرفیت ۴ گیگابایت را به رایانه متصل کرده و یک نسخه ایمیج ویندوز با فرمت ISO آماده داشته باشید.

پس از نصب و اجرای برنامه‌ی WINDOWS 7 USB/DVD DOWNLOAD TOOL در مرحله‌ی اول باید آدرس ایمیج ISO را مشخص کرده و پس از آن، درایو USB را انتخاب کنید. هشداری مبنی بر حذف شدن اطلاعات موجود در حافظه نمایش داده می‌شود و پس از آن روند انتقال فایل‌ها شروع می‌شود. وقتی نشانگر روند کار به ۱۰۰% رسید، وضعیت نمایش داده می‌شود و اگر مشکلی رخ نداده باشد، کار تمام است.

با انتخاب گزینه‌ی Start Over نیز می‌توانید روند را تکرار کرده و برای مثال روی یک حافظه‌ی دیگر نیز همین کار را انجام دهید. در نهایت می‌توانید برنامه را بسته و از حافظه‌ی USB برای نصب ویندوزِ خود استفاده کنید.

همانطور که دیدید، ساخت حافظه‌ی بوت‌شدنی USB برای نصب ویندوز ۷ و نسخه‌های بالاتر از آن، کار بسیار ساده‌ای است. به سادگی می‌توان با استفاده از ابزارهای موجود در ویندوز یا ابزار اختصاصی مایکروسافت برای این کار، یک فلش‌مموری را قابل بوت کرد و نصب سیستم‌عامل را از روی آن انجام داد.

آموزش نحوه نامگذاری و مطلع شدن از قدرت در پردازنده های Intel Ice Lake

در روزهای اخیر شرکت “اینتل” نسل دهم از پردازنده های کلاس لپ تاپ خود موسوم به Ice Lake را معرفی کرده است؛ همانطور که می دانید، شیوه نامگذاری در این سری به طور کلی تغییر کرده است؛ یکی از دلایل مهم این تغییر، پردازنده گرافیکی مورد استفاده در آنها است. در ادامه شما را با شیوه نامگذاری مدل های Ice Lake آشنا خواهیم کرد.

از آنجایی که با پردازنده های Ice Lake امکان اجرای برنامه های گرافیکی سنگین و بازی ها نیز فراهم شده است، پس توجه به این بخش بسیار مهم است. نامگذاری پردازنده های Ice Lake همچنان با شیوه Core ix آغاز شده و در ادامه با عدد ۱۰ شروع می شوند. عدد ۱۰ به معنی نسل دهم از پردازنده های این شرکت است.

پیش از آن، Core i3/i5/i7 را شاهد هستیم که به معنی نمایان کرده خانواده پردازنده است. عدد پس از ۱۰، برای نمایش مدل ها استفاده شده و عدد بعد از آن که در تصور به عنوان مثال ۵ و با رنگ سبز نمایان شده است، نشان دهنده توان رتبه توان مصرفی است. این پردازنده ها در برخی مدل ها، در نمونه های ۱۵ و ۲۵ واتی تولید می شوند. در برخی مدل ها نیز امکان حرکت به توان بالاتر از ۱۵ وات به صورت خودکار ممکن شده است.

دو حرف و عدد پایانی نیز نشان دهنده نوع تراشه گرافیکی مورد استفاده هستند که در این مثال G7 است. در ادامه سری های متفاوت را بررسی خواهیم کرد.

نمایش ویژگی گرافیکی:

پسوند G1: گرافیک مجتمع دارای ۳۲ واحد EU است
پسوند G4: گرافیک مجتمع دارای ۴۸ واحد EU است
پسوند G7: گرافیک مجتمع دارای ۶۴ واحد EU است
پس از بخش گرافیک به سراغ بخش توان تراشه می رویم؛ به طبع توان بالاتر به معنی کارایی و پرفورمنس بیشتر است. (رقم سوم از سمت راست با رنگ سبز).

نمایش توان مصرفی:

رقم ۰: به معنی ۹ تا ۱۲ وات و سری Y است
رقم ۵: به معنی ۱۵ یا ۲۵ وات در سری U است
رقم ۸: به معنی ۲۸ وات در سری U است

در پایان هم تمامی مدل های فوق را خواهیم دید:

نهایت سرعت و قدرت را در درایوهای XPG GAMMIX S50 از ADATA

شرکت ای دیتا (ADATA) این روزها رقیب جدی سازندگان برجسته حافظه‌های نیمه هادی، در نمونه‌های رم و اس اس دی است. این شرکت نسل جدید حافظه‌های ذخیره سازی خود، با نام XPG GAMMIX S50 را معرفی کرده است؛ نهایت قدرت، سرعت و کارایی تضمین شده زیر سایه برندی قابل اعتماد.

اینترفیس PCI-E 4.0 به تازگی در پلتفرم AMD Ryzen 3000 معرفی شده و بیشترین کاربرد آن در حال حاضر برای حافظه‌های ذخیره سازی است. حافظه‌های ذخیره سازی XPG GAMMIX S50 هم از این گذرگاه پشتیبانی کرده و با تکیه بر پروتکل NVME 1.3 به سرعت بسیار بالایی دست پیدا خواهد کرد.

درایوهای اس اس دی XPG GAMMIX S50 در فرم M.2 2280 تولید شده و یک هیت سینک با هدف تهویه تراشه‌ها و افزایش زیبایی قطعه، بر روی آن نصب شده است. این خنک کننده تا ۱۰ درجه سانتی گراد دما را کاهش خواهد داد. به گفته ADATA سرعت خواندن و نوشتن در این خانواده به حداکثر ۵۰۰۰ مگابایت برای خواندن، و ۴۴۰۰ مگابایت برای نوشتن می‌رسد. سرعت خواندن و نوشتن بر اساس معیار تصادفی ۴K، به ترتیب ۷۵۰K/750K اعلام شده است.

درایوهای اس اس دی XPG GAMMIX S50 از سیستم تصحیح خطای LDPC پشتیبانی کرده و دارای یک موتور RAID توانمند، می‌تواند از آرایش چند گانه هم پشتیبانی کند. درایوهای اس اس دی XPG GAMMIX S50 تا ظرفیت ۲ ترابایت تولید شده و همگی آنها از کش فعال DRAM SLC برخوردار هستند. به گفته ADATA، S50 نه فقط برای سیستم‌های مخصوص بازی، بلکه برای سیستم‌های اورکلاک، رندرینگ و کاربری با توان پردازشی بالا مناسب هستند. تا کنون اشاره‌ای به قیمت گذاری این سری نشده است.